Aegean Blog

Ataol Behramoğlu’nun nefis bir şiiridir aşk iki kişiliktir.

Ölümdür yaşanan tek başına,

Aşk, iki kişiliktir.

Mısraları şiirin genelini anlatabilir.Ben bu şiiri okuduğumda aklıma ilk gelen Nazım Hikmet’in “Tahir’le Zühre Meselesi” şiiri oldu.Çünkü Tahir’le Zühre Meselesi bu “aşk iki kişiliktir” düşüncesine tamamen zıttır.Bir alıntı yapmak gerekirse;

yani sen elmayı seviyorsun diye

elmanın da seni sevmesi şart mı?

dizeleri sanırım yeterli olur.Peki aslolan hangisidir?Yani aşk iki kişilik midir, yoksa aşık olmak için karşımızdakinin bizi sevmesi gerekmez mi?Kalbimizdeki aşkla tek başımıza yaşayabilir miyiz?

Bence burada teoriyle pratik arasındaki fark karşımıza çıkıyor.Yani bana sorulsa “elmanın beni sevmemesi, aşkımı etkilemez.Gerçek aşk da budur” gibisinden şeyler söylerim.Ha gerçekten de böyle düşünüyorum.Sanırım çoğu kişide böyle düşünür.

Amaa gelgelim bitanemiz aşkımız bilmemnemiz bizi terk ettiğinde de böyle mi diyoruz?Bir an önce onu unutmaya çalışmıyor muyuz? “O beni sevmese de olur, ben seviyorum” mu diyoruz?Hadi belki bir iki hafta bilemedin 1 ay platonik aşkımızla yaşamaya devam edebiliriz ama siz tüm ömür boyu kendisini sevmeyen birine aşık yaşayanı gördünüz mü?

Tabiî ki çoğu kişi hayatının bir döneminde platonik bir aşk yaşamıştır, Nazım Hikmet’le aynı düşünceleri paylaşmıştır.Ama dikkat ettiyseniz “bir dönem” dedim.O dönem geldiği gibi geçip gidiyor da.

Yani teoriyle, pratik arasındaki fark: Teori de “Tahirle Zühre Meselesi’nde ki gibi düşünsek de, pratikte “Aşk İki Kişiliktir.”

Bunları yazarken aklıma bir de Can Yücel’in bir şiiri geldi ki hemen yazayım…

“Yalnızlığa dayanırım da, bir başınalığa asla,

Yaşlanmak hoş değil, duvarlara baka baka.

Bir dost göz arayışıyla,

Saat tıkırtısıyla….

Korkmam geçinip gideriz biz mutlulukla,

Ama;

”Günün aydın, akşamın iyi olsun” diyen biri olmalı.

Bir telefon çalmalı ara sıra da olsa kulağımda.

Yoksa , zor değil, hiç zor değil,

Demli çayı bardakta karıştırıp,

Bir başına yudumlamak doyasıya.

Ama; ”Çaya kaç şeker alırsın?”

Diye soran bir ses olmalı ya ara sıra…”